2023 - 2024
Vanuit mijn achtergrond in mode weet ik maar al te goed hoe vervuilend de confectie industrie is.
Denk aan bijv. LHVM of Inditex. Bedrijven waar miljoenen winst word gemaakt over de ruggen van (soms minderjarige) werkers, in het globale zuiden zonder contracten of verzekeringen in de vaak gevaarlijke werkomgevingen.
Verder is de kleding industrie na de olie-industrie de meest vervuilende sector. Met de komst van Shein en Temu(Ultra Fast Fashion) is dit alleen nog meer gestegen.
Deze parasitaire relatie met elkaar en de aarde leidt tot een specifieke soort monsterlijkheid - de laxheid van de consumenten tegenover hun bijdrage aan deze problemen, evenals de eindeloze gierigheid en misleiding van de multinationals - zorgen niet alleen voor leed maar ook nog voor synthetisch -onafbreekbaar en schadelijk - textiel afval, gedumpt in het globale zuiden. De enige soort die dit soort horror toepast op aarde, en onszelf is de mens.
In dit project bekritiseer ik de positieve connotatie bij het woord “menselijk” en probeer ik een spiegel voor te houden hoe monsterlijk menselijkheid kan zijn.
Ik verzamelde dit schadelijke afval vanuit mijn eigen kledingkast en mijn omgeving, en gaf vorm aan twee varianten van monsters, geschaapt door menselijkheid.
Mensterlijk 2.0
Kapotte fauteuil, Textiel afval, tweedehands ritsen.
De herdachte versie en week af van het eerdere, klassieke scherpe monster met doelmatige kwaadaardigheid.
Dit monster representeert accurater de kollosale luiheid, een gezichtloze schuld en het zachte kwaad, kenmerkend aan neoliberale bedrijfsvoering en consumptiecultuur.
